Աշուն
Աշնան օրերն են հասել,
Իջել է ամպը սարին,
Եվ հրաժեշտ է ասել,
Կռունկը մեր աշխարին։
Բարդին ել չի սոսափում
Արագիլի թևի տակ,
Դեղին թերթեր է թափվում
Առվակի մեջ կապուտակ։
Կարմիր խարույկ է կարծես
Ծեր տանձենին անտառի,
Թվում է, թե մոտ վազես,
Ձեռքդ, ոտքդ կվառի․․․
Քամին շատ էր թափառել,
Պարապ-սարապ թևը կախ,
Բայց արդեն գործ է ճարել,
Տեսեք ինչքան է ուրախ։
Կար չկար մի մարդոկ կար։ Նրա անունը Գարսոլինիո էր։ Գարսոլինիոն շատ-շատ ընկերներ ուներ, որովհետև որտեղոով անցնաւմ էր, այնտեղ ուրախություն էր տիրում։ Բայց նրա ընկերները Գարսոլինիոյին սրտանց չէին սիրում, նրանք օգտվում էին նրա սուպերկարողությունից։ Հաջորդ օրը, երբ Գարսոլինիոն անցավ իր ընկերների կողքով, շրջապատում ոչ մի բան չփոխվեց և այդպես ընկերները հասկացան, որ նրա սուպերկարողությունը վերացել է։
Այս պատմության իմաստն այն է, որ եթե ցանկացած մարդ ընկերություն անի շահից ելնելով, ապա կզրկվի լավ ընկեր լինելու և ընկերներ ունենալու ուրախությունից։
Հենց այդ օրը բալզաթցիները անձրևից հետո գնում էին անտառ։ Հանկարծ արևը դուրս եկավ, և երկնքում ծիածան հայտնվեց։
Բալզաթցիները մտածեցին՝ ի՞նչ կլինի, եթե գտնեն ծիածանի ծայրը։ Մեկ էլ առաջնորդն ասաց.
— Ես լսել եմ, որ ծիածանի ծայրում գանձեր են թաքնված։ Մենք կարող ենք գտնել այդ գանձերը և հարստանալ։
Բալզաթցիներն այդպես էլ արեցին։ Նրանք գնացին ու գնացին, բայց ծիածանը կարծես փախչում էր նրանցից։ Արդեն շատ ուշ էր, բայց բալզաթցիները շատ էին ուզում հարստանալ, դրա համար շարունակեցին ճանապարհը։ Սակայն այդպես էլ չհասան ծիածանի ծայրին։
Մեկ էլ նրանցից մեկն ասաց.
— Եկե՛ք գնանք ու մյուս ծայրը գտնենք։
Եվ այդպես նրանք քայլեցին դեպի մյուս ծայրը։ Վերջապես նրանցից մեկը նկատեց, որ ծիածանն արդեն անհետացել է։
